W przyszłości CDR może być w stanie zrównoważyć emisje, które są technicznie trudne do wyeliminowania, takie jak niektóre emisje rolnicze i przemysłowe.
Metody CDR obejmują techniki wdrażane na lądzie lub w ekosystemach wodnych. Metody lądowe to m.in. zalesianie, ponowne zalesianie, praktyki rolnicze sekwestrujące węgiel w glebie (rolnictwo węglowe), bioenergia z wychwytywaniem i składowaniem dwutlenku węgla (BECCS) oraz bezpośrednie wychwytywanie powietrza połączone ze składowaniem. Istnieją również metody CDR wykorzystujące oceany i inne zbiorniki wodne, takie jak nawożenie oceanu, zwiększanie zasadowości oceanu, renaturyzacja terenów podmokłych oraz podejścia oparte na błękitnym węglu. Szczegółowa analiza jest niezbędna do oceny, ile emisji negatywnych osiąga dany proces – obejmuje ona analizę cyklu życia oraz monitorowanie, raportowanie i weryfikację (MRV) całego procesu. Wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla (CCS) nie jest uznawane za CDR, ponieważ CCS nie zmniejsza ilości dwutlenku węgla już znajdującego się w atmosferze.
Modyfikacja promieniowania słonecznego