Propozycje te są motywowane obawami, że pętle sprzężenia zwrotnego – takie jak utrata albedo lodowego, przyspieszony przepływ lodowców i uwalnianie metanu z wiecznej zmarzliny – mogą amplifikować zmianę klimatu i wywołać krytyczne punkty przegięcia w systemie klimatycznym.
Proponowane metody geoinżynierii lodowcowej obejmują regionalne lub lokalne zarządzanie promieniowaniem słonecznym, rozrzedzanie chmur cirrus w celu umożliwienia ucieczki większej ilości ciepła oraz stosowanie struktur mechanicznych lub inżynieryjnych do stabilizacji lodu. Konkretne strategie będące przedmiotem badań to stratosferyczna iniekcja aerozoli skoncentrowana na regionach polarnych, rozjaśnianie chmur morskich, modyfikacja albedo powierzchni za pomocą materiałów odbijających, interwencje u podstawy lodowców, takie jak odwadnianie wód subglacjalnych czy promowanie zamarzania dennego, oraz ochrona szelfów lodowych za pomocą kurtyn dennych. Geoinżynieria lodowcowa znajduje się we wczesnej fazie badań, a wiele propozycji napotyka poważne wyzwania techniczne, środowiskowe i związane z zarządzaniem.
Zarządzanie i regulacje
Większość kwestii związanych z zarządzaniem geoinżynierią jest specyficzna dla danej kategorii lub konkretnej metody.