Nie uznając zwierzchnictwa papieża nad Kościołem katolickim w Cesarstwie Rosyjskim oraz pragnąc wyeliminować wszelkie wpływy zewnętrzne nad nim w Rosji, Katarzyna II ukazem z 22 listopada (5 grudnia) 1773 roku powołała na ziemiach zabranych biskupstwo białoruskie ze stolicą w Mohylewie nad Dnieprem1773 g. Noâbrâ 22. Imennyj, dannyj Belorusskomu General-Gubernatoru Grafu Černyševu. Ob učreždenii Belorusskoj Katoličeskoj Eparhii; o bytii Episkopu Malskomu Stanislavu Sestrenceviču Episkopom Katoličeskim v Rossii cerkvej; o imenii emu prebyvania v gorode Mogilove, i o summe, naznačaemoj na soderžanie ego samago i Konsistorii ežegodno po 10000 rublej, w: Akty i dokumenty otnosâŝiesâ k ustrojstvu i upravleniû rimsko-katoličeskoj cerkvi v Rossii, T. 1, (1762–1825), Petrograd 1915, s. 19.. Na biskupa wyznaczyła oddanego sobie Stanisława Bohusza Siestrzeńcewicza, biskupa sufragana wileńskiego, który miał realizować wytyczne jej polityki wobec Kościoła katolickiego i jego wyznawców. Biskup na rozkaz carycy m.in. nie ogłosił breve Klemensa XIV o kasacie zakonu jezuitów, bowiem Katarzyna II uważała, że zakon pozytywnie wpłynie na rozwój oświaty w Rosji. Mając władzę nad zakonami w Rosji, Siestrzeńcewicz otworzył w Połocku nowicjat dla jezuitówA. Boudou, Stolica Święta a Rosja. Stosunki dyplomatyczne między niemi w XIX stuleciu, T.