Poszczególnych przepisów może się nauczyć na pamięć równie dobrze laik jak i prawnik, ale dla zrozumienia prawa, dla uchwycenia jego substancji oraz umiejętności stosowania go nie wystarczy już wrodzona inteligencja i tylko tzw. „zdrowy rozsądek”. Do tego potrzeba, zdaniem Iheringa, dwóch rzeczy: szczególnej zdolności interpretowania( zdobyć można poprzez wysiłek i wieloletnią praktykę, a także rozwijanie umiejętności abstrakcyjnego myślenia, intuicję oraz rozwijanie wyobraźni prawniczej), a także przez zręczne operowanie pojęciami prawnymi. Wykształcenie prawnicze polega więc nie na wyuczeniu się na pamięć przepisów, lecz na zdobyciu tych dwóch umiejętności posługiwania się konkretnym materiałem prawnym. To właśnie odróżnia prawnika od laika. Prawnik dochodząc do ustalenia podstawowych konstrukcji, powinien stosować następujące zasady myślenia: Prawidłowość uwzględnienia materiału prawa pozytywnego, polegającego na ustaleniu norm obowiązujących jako podstawy dalszego rozumowania. Zasadę niesprzeczności, czyli semantycznej jedności, polegającej na złożeniu, iż zamierzeniem ustawodawcy było uniknięcie jakichkolwiek sprzeczności. Zasadę prawniczego piękna, sprowadzającą się do stosowania języka jasnego i estetycznego, określanego przez Rzymian jako elegantia iuris W interpretacji prawa panują te same zasady, które