Treść Akt I Agorante, władca Nubii, powraca triumfalnie do stołecznej Dongali, wziąwszy w jasyr piękną Zoraidę, córkę swego wroga, króla Ircana (Minacci pur). Zoraida oczekuje ratunku ze strony swego ukochanego, chrześcijańskiego rycerza Ricciarda. Zomira, pierwsza małżonka Agoranta bezskutecznie próbuje zdobyć jej zaufanie (duet: Invan tu fingi). Sercem Agoranta zawładnęła niepodzielnie Zoraida (tercet: Cruda sorte). Tymczasem do Dongali przybywa poseł chrześcijański Ernesto w towarzystwie "afrykańskiego przewodnika", którym jest przebrany Ricciardo (S’ella mi è ognoi fedele). Przychylając się do prośby posła Agorante jest skłonny uwolnić wszystkich jeńców z wyjątkiem Zoraidy. W obecności całego dworu jeszcze raz ofiarowuje jej serce i tron, ale Zoraida pozostaje niewzruszona. Odmowę wydania Zoraidy poseł uznaje za wypowiedzenie wojny (kwartet: Cessi omai). Gdy więc do sali tronowej wpada jeszcze zazdrosna Zomira Agorante wpada w furię (finał: Ah! confusa, smarrita).