Akt II Zamorre, powiernik Agoranta powiadamia władcę, że Ernesto opuścił Dongalę, pozostawiając w pałacu swego przewodnika, który prosi o posłuchanie. Przewodnik (Ricciardo) zapewnia Agoranta, że Ricciardo porwał mu żonę i prosi o jego ukaranie. Dopuszczony przez władcę do Zoraidy, ma jej powiedzieć jakiego kochała nikczemnika (duet: Donala a questo core). Zakochani padają sobie w ramiona, nie zauważywszy śledzącej ich z ukrycia Elmiry, która biegnie o wszystkim donieść swej pani, Zomirze (duet: Ricciardo, che veggo! ). Ricciardo zapewnia Agoranta, że Zoraida jest mu przychylna, tyran wpada jednak w gniew i skazuje Zoraidę na śmierć, chyba że jakiś rycerz weźmie ją w obronę. Jakoż pojawia się rycerz w czarnej zbroi – która ukrywa ojca Zoraidy, Ircana. Agorante wyznacza do pojedynku Ricciarda (kwartet: Contro cento e centro prodi). Ricciardo zwycięża Ircana, kiedy jednak Agorante dowiaduje się od żony, kim on jest, wtrąca go do lochu. Aby pozbyć się rywalki Zomira proponuje Zoraidzie ucieczkę. Próba jednak kończy się niepowodzeniem. Zoraida i Ricciardo zostają wyprowadzeni z lochu na szafot, towarzyszy im Ircano (chór: Qual Giono, ahimé). Chcąc ratować ojca i ukochanego Zoraida zgadza się poślubić Agoranta, ten jednak odtrąca jej poświęcenie, widząc w nim jeszcze jeden dowód miłości do rywala (finał: Salvami il padre almeno).