Ernesto oblega Dongalę. Agorante przegrywa bitwę. Ricciardo jednak wspaniałomyślnie darowuje mu życie, zwracając pokonanemu władcy miecz).

O operze Opera nie przynosi nowych poszukiwań muzycznych. Na pierwszy plan wysuwa się element popisu wokalnego, a orkiestra ogranicza się nieomal do najprostszego akompaniamentu. Szata harmoniczna jest niewyszukana, a wszelkich śmiałych rozwiązań modulacyjnych kompozytor wyraźnie unika. Francis Toye zauważa, że Ricciardo i Zoraida świadczą lepiej o sprycie Rossiniego niż o jego artystycznych skrupułach. Wyraźnie bowiem artysta tworzył operę z zamiarem pozyskania tej części publiczności, która uważała go za niebezpiecznego nowatora i odstępcę od tradycji Cimarosy i Paisella.

W operze nie brak dobrej muzyki: cztery arie, wielkie solo primadonny w finale II aktu, sceny chóralne i zespołowe: tercet z chórem i kwartet z pięknym epizodem a capella, wreszcie znakomite concertato w pierwszym finale (Confusa smaritta). Kompozytor francuski, Hérold, który widział tę operę we Florencji w 1821 roku, tak ją ocenił: Dwie trzecie dzieła czynią