Po wojnie zakład przez wiele lat zmagał się z problemami kadrowymi i organizacyjnymi, w ciągu 30 lat wymieniło się aż 14 dyrektorów. Sytuacja ustabilizowała się dopiero za kadencji Stanisława Grabiasa, który kierował zakładem w latach 1977-1998. Pod jego zarządem cukrownia dynamicznie się rozwijała, a dzienny przerób buraków wzrastał: w 1950 roku przetwarzano 1400 ton dziennie, w 1996 roku 4170 ton, a w 2004 roku aż 5004 tony. W kampanii 1982/1983 zakład osiągnął najlepszy wynik w kraju pod względem efektywności z 100 kg buraków uzyskano 14,6 kg cukru.
W tym okresie cukrownia była także modernizowana. Wprowadzono komputerowe sterowanie procesem gotowania cukru, wybudowano nowoczesną oczyszczalnię ścieków o przepustowości 3000 ton na dobę, zainstalowano nowe wirówki, prasy i krajalnice, a także wprowadzono system paletowania wysłodków i zautomatyzowano linie pakujące.
W 2002 roku oddano do użytku największy wówczas w Europie Środkowej silos cukrowy, mogący pomieścić 50 tysięcy ton cukru. Miał on 57 metrów wysokości i działał w pełni automatycznie, bez udziału operatorów. Koszt budowy wyniósł 10 milionów złotych i został w całości sfinansowany ze środków własnych zakładu.