Unia Liberalna (nider. Liberale Unie, LU) – holenderska partia liberalna, o dużym znaczeniu w czasach świetności; polityczny przodek Liberalnej Partii Stanu oraz Partii Ludowej na rzecz Wolności i Demokracji.
Historia Przed zalegalizowaniem partii Liberałowie byli w Holandii znaczącą i od 1848 dominującą siłą polityczną. Zorganizowani w niepowiązane, luźne stowarzyszenia i kluby, które skupiały liberałów o progresywnych, centrowych oraz konserwatywnych poglądach. Podział zarysował się wyraźnie w 1879 roku, kiedy założona została partia popleczników Jana Kappeyne’ego van de Coppella. Organizowanie się w kluby katolików i protestantów zmusiło liberałów do utworzenia własnego stowarzyszenia.
Partia W 1885 roku liberalne kluby oraz stowarzyszenia zostały połączone w Unię Liberalną. Jej struktura była podzielona na frakcje: progresywną, konserwatywną i centrową.
W wyborach roku 1888 liberałom przypadła rola opozycji wobec zwycięstwa chadecji, jednakże już w 1891 roku partie „konfesjonałowe” utraciły większość i uformowany został liberalny gabinet pod przywództwem Gijsberta van Tienhovena.