Najważniejszym postulatem nowego rządu była liberalizacja prawa wyborczego, zaproponowana przez ministra spraw wewnętrznych Taka – dzięki temu prawo głosowania mieliby wszyscy mężczyźni umiejący czytać i pisać; propozycja upadła, minimalną liczbą głosów. Porażka doprowadziła do rezygnacji rządu i przedwczesnych wyborów. Po nowych wyborach partia podzieliła się na frakcję „pro-Takistów” i „anty-Takistów”; część ostatnich odeszła z Unii, tworząc lekko związany klub, który ostatecznie przerodził się w Ligę Wolnych Liberałów.
W wyborach roku 1894 przewagę uzyskali anty-Takiści, zaś LU została zepchnięta do opozycji, jednakże odzyskała władzę w kolejnych wyborach, formując rząd, którego premierem został Nicolaas Pierson. Nowy szef gabinetu wprowadził liczne reformy socjalne, między innymi ustawę o obowiązku nauki dzieci w wieku 6–12 lat, co miało zapobiec zatrudnianiu nieletnich.