Głosy krytyczne dotyczyły przeważnie trybu współpracy. McInnis opisał rozgrywkę wieloosobową jako „przezabawnie chaotyczną”, ponieważ „ryzyko przypadkowego obicia przez kolegę z drużyny niweluje wbudowaną przewagę wynikającą z posiadania kilku dodatkowych rąk”. Natomiast Cyganek przyznał, że „pokonywanie kolejnych plansz we czworo sprawia […] spore problemy – na ekranie panuje totalny galimatias, a gracze sami sobie przeszkadzają, wpadając na siebie i spychając na zasadzki”. Paweł Olszewski w recenzji dla pisma „Komputer Świat” również stwierdził, że „granie w czwórkę nie ma większego sensu”.
, feministka z internetowego kanału Tropes vs. Women, w wywiadzie dla strony Destructoid krytykowała portret Nimf jako przeseksualizowanych „dam w opałach”. W polemice z Sarkeesian redaktor portalu, Chris Carter, zwrócił jednak uwagę na to, że ów portret w istocie stanowił syntezę obiegowego wizerunku mitycznych nimf.
Brandon Sheffield z portalu Gamasutra uznał Rayman Origins za najbardziej niedocenioną grę roku 2011, komentując swą decyzję słowami: „Fakt, że projektant Michel Ancel doprowadził ten projekt do końca, świadczy o jego kluczowym znaczeniu dla firmy oraz o gotowości Ubisoftu do tworzenia gry ze względu na samą wartość artystyczną”.