W spontaniczny sposób jedna osoba wyciąga węża, potem podaje go innym ludziom. Wąż jest trzymany w rękach, człowiek może kołysać się wraz z nim w rytm muzyki, czasem węże są też „deptane". Podczas nabożeństwa zdarzają się przypadki ukąszeń. Jeśli ukąszenie jest śmiertelne, a osoba ukąszona brała węża do rąk z wiarą i pokorą, śmierć tej osoby jest traktowana przez współwyznawców jako sposób wezwania przez Boga, jako przykład głębokiej wiary i oddania, co nadaje tym ludziom status prawie męczenników. Na prośbę wiernego istnieje możliwość wezwania lekarza, ale takie zachowanie podważałoby ufność wiernego wobec Boga i posłuszeństwo jego woli, dlatego też większość nie decyduje się na pomoc medyczną. Konsekwencje ukąszenia są zależne od gatunku węża. Może to być uszkodzenie lub utrata części ciała (np. palców), paraliż nerwów, śmierć. W wypadku śmiertelnego ukąszenia agonia może trwać kilka dni. Węże po nabożeństwie są odnoszone w miejsce ich naturalnego środowiska. Integralną częścią nabożeństwa jest muzyka, która pełni bardzo ważną rolę w nurtach wywodzących się od tradycji pentekostalnej.