Przez kolejne 20 lat pisała pod własnym nazwiskiem lub pod pseudonimami (A.L.F., Pomona i Wyuna) dla dziennika „"The Argus”, „Australasian Post” oraz sporadycznie dla innych gazet i zagranicznych czasopism. Tematem jej publikacji dziennikarskich były sądy dla nieletnich, kobiece szpitale, opieka nad niepełnosprawnymi dziećmi oraz reforma pracy. Stała się bliską przyjaciółką i współpracownikiem czołowych reformatorów: Catherine Helen Spence, Henry’ego Bournesa Higginsa i jego siostry Iny, Bernarda O’Dowda, Vidy Goldstein i jej rodziny. Działała w kobiecych klubach i kampanii sufrażystek, zyskała też reputację odważnego mówcy publicznego, popierającego zmiany społeczne. Przez pewien czas prowadziła także działalność gospodarczą w urzędzie miasta jako agent zatrudnienia służby domowej.
Emigracja W 1905 r. finansowana przez Charity Organisation Society w Melbourne wyjechała do Anglii. Tam była słuchaczką mów George’a Bernarda Shawa, obserwatorką wojowniczych sufrażystek i zwiedzała Szkocję. W grudniu tego roku popłynęła do Nowego Jorku, gdzie zainteresowanie Amerykanów postępem australijskim zapewniło jej gorliwych słuchaczy.