Jej fabiański socjalizm idealnie pasował do reform pracy forsowanych przez nową szkołę ekonomistów, a jej znajomość australijskiego prawa pracy i sufrażystek przyciągnęła uwagę wybitnej reformatorki Margaret Dreier Robins. Ona to zaprosiła Alice Henry do współpracy w National Women’s Trade Union League of America w Chicago, gdzie jako wykładowca i działacz terenowy organizowała nowe oddziały, a jako dziennikarka została kluczową postacią kampanii sufrażystek, organizacji związkowych, edukacji zawodowej i prawa pracy. Jej wytrzymałość oraz energiczne i przekonujące przemowy budziły ogólny szacunek. Amerykańscy słuchacze byli pod wrażeniem jej angielskiego akcentu i olbrzymiej wiedzy.
Napisała dwie książki: The Trade Union Woman (1915) i Women and the Labor Movement (1923). W latach 1920–1922 kierowała w Lidze wydziałem edukacji. Wspierana przez bliską przyjaciółkę Miles Franklin, przez 8 lat wydawała oficjalne pismo Ligi, z początku jako dział kobiecy w „Union Labor Advocate” (1908–1910), potem samodzielne czasopismo „Life and Labor” (1911–1915). W 1924 r. zarząd Ligi wysłał Henry do Anglii i Australii. Do Melbourne dotarła w lutym 1925 r., zamierzając pozostać tutaj dwa miesiące, lecz jej pobyt przedłużył się do roku.