W końcu października 1942 dywizja została skierowana pod Stalingrad, gdzie weszła w skład 5. Armii Pancernej i uczestniczyła w przeciwnatarciu pod Stalingradem. 16 grudnia 1942 za pomyślne wykonanie zadań w walkach pod Stalingradem - dywizja została przeformowana w 54. Gwardyjską Dywizję Strzelców (od lutego 1943 - JW 06658).
Od 5 września 1943 w stopniu pułkownika został dowódcą 50 Gwardyjskiej Dywizji Strzelców (JW 22156). Funkcję tę pełnił do 29 sierpnia 1944, kiedy to został ciężko ranny. Następnie ponownie od 25 listopada 1944 do zakończenia działań wojennych. 19 marca 1944 został awansowany do stopnia generała majora.
Po zakończeniu wojny od września 1945 pozostawał w dyspozycji Głównego Zarządu Kadr Ludowego Komisariatu Obrony, a od marca 1946 uczył się na Wyższym Akademickim Kursie przy Wyższej Wojskowej Akademii im. K.J. Woroszyłowa. Po zakończeniu szkolenia w kwietniu 1947 był odkomenderowany do Akademii Wojskowej im. M.W. Frunzego, gdzie był wykładowcą w Katedrze Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych, starszym wykładowcą gotowości operacyjno-taktycznej kursu doskonalenia kadry kierowniczej dowódców dywizji strzelców, starszego wykładowcy taktyki ogólnej.