Kazimierz Falewicz, ps. „Mścibór”, „Antoni”, „Pobóg”, „Suwalski”, „Czerwiński” (ur. 23 października 1898 w Wilnie, zm. 2 grudnia 1993 w Londynie) – major artylerii Wojska Polskiego, Armii Krajowej i Narodowych Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 23 października 1898 w Wilnie, w rodzinie Jana Marcina, właściciela ziemskiego, posła i Marszałka Seniora Sejmu Litwy Środkowej, marszałka sejmiku wileńsko-trockiego, i Wandy z Prus-Węckowskich. Jego dziadkiem był powstaniec styczniowy Karol Feliks Falewicz. Stryjem był generał Wojciech Falewicz, a kuzynem pułkownik Tadeusz Falewicz. Uczył się w Szkole Handlowej w Petersburgu, gdzie w 1916 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od stycznia do sierpnia 1917 szkolił się w Michajłowskiej Szkole Artylerii w Petersburgu. Następnie do lipca 1918 był oficerem I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. Po powrocie do kraju od listopada 1918 służył jako ochotnik w Wojsku Polskim. Jako oficer 3. DAK brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od października 1922 do listopada 1923 był dowódcą 3. Baterii 3. DAK. W 1923 ukończył studia na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Od grudnia 1923 do 1927 służył w 5. DAK. Został awansowany do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925.