W styczniu 1928 przeniesiony został do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisko komendanta Szkoły Podoficerów Zawodowych Artylerii. W grudniu 1932 przeniesiony został do 20 pułku artylerii lekkiej w garnizonie Baranowicze. 27 czerwca 1935 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 roku i 21. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Po awansie został wyznaczony na stanowisko dowódcy dywizjonu. W czerwcu 1936 został zastępcą dowódcy 4 dywizjonu artylerii konnej w Suwałkach. W czerwcu 1938 objął dowództwo II dywizjonu 4 pułku artylerii lekkiej w Inowrocławiu. Na tym samym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej 1939. 16 września 1939, w czasie bitwy nad Bzurą został ciężko ranny - do listopada 1940 przebywał w szpitalach. Po wyjściu ze szpitala działał w konspiracji, od stycznia 1941 w ZWZ-AK.
W czerwcu 1944 roku został mianowany podpułkownikiem Narodowych Sił Zbrojnych oraz p.o. szefa sztabu Komendy Głównej NSZ. Wziął udział w powstaniu warszawskim, dowodził odcinkiem obrony zabudowań Politechniki w Zgrupowaniu Golskiego. Ranny 23 sierpnia, pełnił funkcję oficera do zleceń w sztabie podpułkownika „Topora” (Jacka Bętkowskiego). Po upadku powstania wyszedł z miasta wraz z ludnością cywilną i został osadzony w Pruszkowie.