Budowla romańska Następne przekazy historyczne o kościele św. Sewera pochodzą dopiero z przełomu lat 1079/1080. Podczas zdobycia miasta przez cesarza Henryka IV kościoły zostały spalone razem z ludźmi, którzy się w nich schronili. Po pożarze wyburzono kościół określany wówczas jako „Hohes Münster” i założono nowy, ale mniejszy na tym samym miejscu.
W 1121 wymieniona została po raz pierwszy w dokumentach kapituła kanoników przy kościele św. Sewera. W ten sposób pojawiła się druga kapituła na wzgórzu katedralnym, jako że taka sama istniała zapewne już od blisko 200 lat w sąsiednim kościele Mariackim. Jednocześnie istniał nadal klasztor żeński korzystający z tego samego kościoła. Przed 1123 arcybiskup Adalbert I von Saarbrücken (1109–1137) nakazał wznieść rezydencję biskupią, tzw. „Krummhaus”, zlokalizowaną na wschód od kościoła św. Sewera; miała to być trzecia budowla na tym miejscu. Ponieważ na miejscu tym zaczęło się robić coraz ciaśniej, arcybiskup Adalbert przeniósł klasztor św. Pawła sióstr benedyktynek na wzgórze Cyriaksberg, na południowy zachód od miasta. W 1142 kościół św. Sewera, budynek kapituły, zamek biskupi i kościół klasztorny na sąsiednim wzgórzu Petersberg spłonęły w pożarze.