Stefan Naliwajko (ur. w 1898 w Melitopolu, zm. w lutym 1941 w Norylsku) – święty prawosławny, jurodiwy.

Urodził się w rodzinie chłopskiej. Ukończył pięcioletnią szkołę parafialną, dodatkowo uczył się przez dwa lata w szkole przy jednym z miejscowych klasztorów. Mając czternaście lat wrócił do domu, by pomagać rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa, jednak po kilku latach opuścił dom i udał się do monasteru w Geniczesku, gdzie ukończył kurs przygotowujący do wykonywania zawodu psalmisty cerkiewnego. Wrócił następnie na rodzinną wieś, gdzie mając 19 lat został zatrudniony w parafialnej świątyni.

W lutym 1917 został zmobilizowany do armii rosyjskiej i już po kilku miesiącach razem z całym oddziałem dostał się do niewoli. Udało mu się uciec z obozu jenieckiego i w połowie roku następnego wrócić do domu. Wrócił na wieś, gdzie odziedziczył po rodzicach gospodarstwo i ożenił się z nieznaną z imienia kobietą z jego wsi. Miał z nią córkę Raisę. Jednak już po kilku miesiącach od narodzenia dziewczynki Stefan nieoczekiwanie porzucił rodzinę i udał się pieszo do Moskwy, pragnąc naśladować szczególnie czczonych w Rosyjskim Kościele Prawosławnym świętych mnichów, żyjących w całkowitym ubóstwie.