Czuwając nocą przy ciele żony, narrator zauważa chwilową zmianę koloru jej policzków. Mąż próbuje ją reanimować, lecz intensywne próby nie przynoszą rezultatu. Cykl odzyskiwania życia i ponownej śmierci, przy jednoczesnym pogarszaniu się stanu zwłok powtarza się wielokrotnie podczas trwania nocy. Nad ranem, emocjonalnie wyczerpany, widzi, że ciało ożywia się raz jeszcze, wstaje i zmierza do środka pomieszczenia. Po dotknięciu bandaże z twarzy opadają i odkrywają czarne włosy i ciemne oczy kobiety: Rowena zamieniła się w Ligeję.
Analiza Narrator polega na Ligei niczym dziecko, obdarzając ją niemalże dziecięcą ufnością. W momencie jej śmierci, staje się dzieckiem zbłąkanym wśród ciemnościLigeja, tłum. Stanisław Wyrzykowski, pozostawionym sam na sam ze swoją dziecięcą przewrotnością. Mimo zależności od Ligei, po jej śmierci pragnie o niej zapomnieć (co prawdopodobnie nie pozwala mu kochać Roweny)Silverman, Kenneth. Edgar A. Poe: Mournful and Never-ending Remembrance. New York: Harper Perennial, 1991: 139–140. .