Walki dywizji W czerwcu 1812, będąca w składzie I Korpusu marszałka Davouta, Dywizja Gdańska skoncentrowana została w rejonie Elbląga. Stąd przez Królewiec ruszyła w kierunku Wystrucia. 24 czerwca przekroczyła Niemen w Tylży. Tu została podporządkowana X Korpusowi Macdonalda i w jego składzie stanowiła część wojsk osłonowych. W końcu lipca dotarła do Dyneburga i tu toczyła zwycięskie walki. W wyniku ustabilizowania się frontu, oddziały dywizji działały systemem kordonu wzdłuż dolnej Dźwiny od Dyneburga do Frydrychsztadtu. W sierpniu i wrześniu jednostki dywizji toczyły szereg potyczek z oddziałami piechoty rosyjskiej i jazdy kozackiej. Na początku października dywizja skierowana została w okolice Rygi. Toczyła tam uporczywie walki pod Gransenburgiem, a potem pod Neugutem. W listopadzie i grudniu biła się pod Walhoff. Właśnie tam dostała rozkaz odwrotu. W stosunku do kierunku moskiewskiego był to pomocniczy kierunek działania. Brak większych bitew pozwolił dywizji zachować większość stanu osobowego.
Tymczasem Rosjanie dążyli od odcięcia od południa korpusów Wielkiej Armii, koncentrujących się w Prusach. Dywizja Gdańska zmuszona była od 18 grudnia wycofywać się z Kurlandii. Walczyła między innymi pod Tylżą 28 i 31 grudnia 1812.