Po drodze dołączyły do dywizji 17 pułk ułanów płk. Michała Tyszkiewicza oraz 19 pułk piechoty płk. Konstantego Tyzenhauza. Dywizja w owym czasie była największym zgrupowaniem Wojska Polskiego, działającym w polu na przełomie lat 1812 i 1813. 2 stycznia 1813 oddziały Dywizji Gdańskiej walczyły z kozakami w Mielawkach, a 3 stycznia z awangardą gen. Szepielewa pod Labiawą nad Zalewem Kurońskim. Przeważające liczebnie wojska rosyjskie zdobyły miasto. Wyprowadzony przez dowódcę 10 pp płk. Kamieńskiego kontratak odrzucił nieprzyjaciela i zadał mu znaczne straty.
3 stycznia 1813 Francuzi i Polacy opuścili Królewiec. 19 pp i 17 puł pomaszerowały do Wielkopolski, a dywizja przeszła przez Wisłę (Nogat) i ześrodkowała się w Nowym Stawie i Chlebowce. 13 stycznia 1813 oddziały dywizji wkroczyły na teren twierdzy gdańskiej.
W obronie Gdańska thumb|200px|Twierdza Wisłoujście W połowie stycznia 1813 oddziały polskie Dywizji Gdańskiej, liczyły 5835 żołnierzy. Dywizja Gdańska, wraz z dwiema dywizjami francuskimi oraz częścią korpusu bawarskiego stanowiła załogę twierdzy. Początkowo dywizja broniła miasta od południa i zachodu. Często organizowano też wypady przeciw pruskim i rosyjskim bateriom artylerii oraz celem uzupełnienia zapasów żywności.