28 i 29 sierpnia 1813 połączone siły rosyjsko-pruskie przystąpiły do szturmu. W bojach o Orunię, Wrzeszcz, Siedlce i Stogi wsławiły się 11 pułk piechoty i 9 pułk ułanów. Atak został odparty. Wówczas oblegający podjęli systematyczny artyleryjski ostrzał fortyfikacji i miasta. Od końca sierpnia do końca listopada spadło na miasto ponad 200 tysięcy pocisków. Morderczy ostrzał i klęska Wielkiej Armii w bitwie pod Lipskiem przesądziła o losie Gdańska. 29 listopada przystąpiono do rozmów kapitulacyjnych. Dywizja liczyła wtedy zaledwie 3626 żołnierzy. Przeziębienia oraz „tyfus głodowy” zdziesiątkował załogę.
2 stycznia 1814 polskie pułki opuściły Gdańsk. W ręce rosyjskie dostały się orły pułkowe 10 i 11 pułków piechoty, wystawione jako później trofea w Soborze Kazańskim w Petersburgu. Orła 5 pułku piechoty ocalił gen. Radziwiłł i złożył w go w lapidarium w rodzinnym Nieborowie. Oddziałom polskim gwarantowano początkowo połączenie z Wojskiem Polskim we Francji. Car Aleksander zmienił jednak postanowienia i żołnierze polscy powrócili do Księstwa Warszawskiego.
W końcu 1814 żołnierze stawili się w miejscach koncentracji swych pułków.