mały|Józef Brandt, Obóz Zaporożców, ok. 1880 mały|Maksymilian Gierymski, Patrol powstańczy, 1872 mały|Alfred Wierusz-Kowalski, Postój ułanów, 1877 mały|Stanisław Grocholski, Śmierć sieroty, 1879 mały|Józef Chełmoński, Powrót z balu, 1879 Szkoła monachijska, monachijczycy – grupa polskich malarzy działających od połowy XIX w. do 1914 w Monachium; określenie nieprecyzyjne, lecz przyjęte w literaturze przedmiotu.
Tematyka Monachijczycy nie tworzyli określonej grupy artystycznej czy szkoły. Przybywali do Monachium na dłuższe lub krótsze studia. Niektórzy, zdobywając uznanie, osiedlali się na długie lata, inni odwiedzali miasto tylko w związku z wystawami. Od obcych artystów odróżniała ich przede wszystkim programowo odrębna tematyka, ściśle związana z Polską. Sięgano do poezji narodowej i wydarzeń historycznych, polskiej scenerii, kostiumów itp. Początkowo szczególnie silny był nurt romantyczny, wyrażający się w tematyce historycznej i batalistycznej. W późniejszych latach dominowali realiści, których domeną były sceny rodzajowe i pejzaż. Cechowały je daleko posunięty realizm, nastrojowość („Stimmung”) oraz stonowany koloryt, z przewagą brązów i szarości („sosy monachijskie”)Wielka encyklopedia malarstwa polskiego, Kraków 2011, s. 415..