Jan Wypler (ur. 14 maja 1890 w Kochłowicach, zm. 24 grudnia 1965 w Katowicach) – poliglota, tłumacz literatury hinduskiej, chińskiej i japońskiej.
Pochodził z rodziny robotniczej. Ukończył gimnazjum w Bytomiu, następnie studiował filozofię, romanistykę, germanistykę, slawistykę i sanskryt na uniwersytetach we Wrocławiu i Kilonii. Podczas studiów tłumaczył na język niemiecki literaturę polską, m.in. utwory Leopolda Staffa, Władysława Orkana, Stefana Żeromskiego oraz Stanisława Wyspiańskiego. Ponadto przekładał na niemiecki także literaturę czeską i bułgarską.
W 1919 powrócił na Górny Śląsk i został nauczycielem w gimnazjum w Zabrzu. Współpracował z Polskim Komisariatem Plebiscytowym, zajmował się propagandą, pisywał także artykuły do czasopism dwujęzycznych oraz polskich, wydawanych po niemiecku.
W latach 1922–1931 nauczał w gimnazjach w Katowicach i Mysłowicach. Zajmował się także heraldyką i genealogią, podczas to których badań odkrył dokumenty, dotyczące pobytu Jana III Sobieskiego na Śląsku. W 1937, za sprawą przyjaciela Domana Wielucha, wydawcy słownika polsko-chińskiego, zainteresował się sinologią. Szybko nauczywszy się biernie języka, rozpoczął działalność, tłumacząc chińską i japońską poezję, przysłowia, filozofię i literaturę. W 1939 wydał rozprawkę pt. Jak można łatwo nauczyć się po chińsku.