5 lipca 1856 r. książę Cambridge został mianowany głównodowodzącym armii brytyjskiej (oficjalna nazwa stanowiska ang. general commanding-in-chief). Jako taki, był odpowiedzialny za administrowanie armią i naczelne dowództwo na polu bitwy oraz był głównym doradcą ds. wojskowych ministra wojny w rządzie Jej Królewskiej Mości (naczelny dowódca sił zbrojnych nie był podwładnym ministra wojny). 9 listopada 1862 r. został awansowany do najwyższego, 5-gwiazdkowego, stopnia w brytyjskiej armii, marszałka polnego.
Książę Cambridge służył jako naczelny dowódca sił zbrojnych przez 39 lat. Los żołnierzy i ich dobrobyt nie był mu obcy, jednak miał niepochlebną opinię dowódcy opornego wobec proponowanej (i potrzebnej) zasadniczej reformy doktryny wojskowej. Zarzucano mu także promowanie żołnierzy nie na podstawie ich zasług, lecz raczej statusu społecznego. Za jego dowództwa, armia brytyjska popadła w stagnację i izolację w stosunku do swoich rywali z kontynentalnej Europy. Przyczyniło się do bezpośrednio do jej zacofania i osłabienia.