Maciej Mateusz Błażejewski (ur. 20 września 1831 w Warszawie, zm. w Minusińsku) – działacz robotniczy i niepodległościowy, czeladnik stolarski.
Życiorys Pochodził z rodziny szlachty zagrodowej pieczętującej się herbem Trzaska, od wieków związanej z okolicami WarszawyS. Uruski, Rodzina: herbarz szlachty polskiej, t. 1, Warszawa 1904, s. 229–230.. Był synem Wojciecha Stanisława Błażejewskiego (ur. 1793), żołnierza 4 Pułku Piechoty Liniowej (Czwartaków) i Franciszki z Radzikowskich. Dn. 7.10.1855 ożenił się z Józefą z Różańskich. Uczestniczył w powstaniu styczniowym, po którego upadku aktywnie zaangażował się w działalność niepodległościową. Po zetknięciu się z działalnością socjalistów przyłączył się do nich i po przystąpieniu do gminy socjalistycznej zaczął współtworzyć kółka socjalistyczne wśród zwyczajnych robotników fabrycznych. Dnia 28 lutego 1880 został aresztowany na zebraniu kółka socjalistycznego w mieszkaniu Konstantego Podbielskiego, później został zwolniony pod nadzór policji. Mocą rozporządzenia carskiego z dnia 1.04.1881 został skazany na dwa miesiące aresztu. Z początkiem roku 1881 został powtórnie oskarżony o udział w propagandzie socjalistycznej i o należenie do tzw. gminy socjalistycznej i uwięziony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Mocą rozporządzenia carskiego z dnia 13.01.1882 r.