został skazany na wysłanie do Zachodniej Syberii pod jawny dozór policji na przeciąg trzech lat. Po odcierpieniu tej kary wrócił do Warszawy na podstawie świadectwa wystawionego dnia 25.02.1885 roku przez tzw. isprawnika itimskiego.

Po powrocie przyłączył się do działaczy I Proletariatu. Dnia 31 maja 1885 roku na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Mateuszowi Błażejewskiemu został wzbroniony pobyt w Królestwie Kongresowym.

W roku 1886 został znowu aresztowany w Warszawie i jako oskarżony z § 318 K.K. (Ułożenija o nakazanijach) był więziony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej od dnia 29.10.1886 do dnia 31.12.1886 roku. Wielokrotnie aresztowany zyskał niepospolity autorytet, ponownie skazany musiał opuścić granice Królestwa Polskiego, był jednym ze współtwórców Polskiej Partii Socjalistycznej. Po kolejnym wyroku został skazany na sześć lat zesłania na Syberii Wschodniej. Przebywając w Rosji zetknął się z Włodzimierzem Leninem. Zmarł, nie powróciwszy do PolskiIrena Koberdowa, Socjalno-Rewolucyjna Partia Proletariat, wyd.