W wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-05 od 5 kwietnia 1904 szef sztabu polowego Armii Mandżurskiej, po bitwie nad Sha He od 18 listopada 1904 szef sztabu naczelnego dowódcy Wojsk Lądowych i Morskich na Dalekim Wschodzie. Wyróżniony Złotą Bronią z brylantami. Po bitwie pod Mukdenem 17 marca 1905 odwołany ze stanowiska i wyznaczony członkiem Aleksandrowskiego Komitetu Rannych. Od stycznia 1906 w dyspozycji naczelnego dowódcy Wojsk Lądowych i Morskich działających przeciw Japonii. Od 13 kwietnia 1906 w Sztabie Głównym Imperium Rosyjskiego, od 11 października 1906 dowódca 7 KA. 13 kwietnia 1908 mianowany generałem kawalerii.
W grudniu 1912 dowódca 11 KA, na czele którego rozpoczął I wojnę światową w składzie 3 Armii. Uczestnik bitwy galicyjskiej, bitwy pod Rawą Ruską, bitwy pod Gorlicami, natarcia wojsk rosyjskich zakończonej jesienią 1915 osiągnięciem rubieży Pińsk – Dyneburg – Ryga. Za zasługi bojowe wyróżniony orderem św. Jerzego 4 stopnia.