W 1952 roku wystawił swój samochód dla braci Fonty'ego i Tima Flocków. Razem wygrali osiem wyścigów, a mistrzem został młodszy z braci, Tim. W następnym roku Thomas powrócił do rywalizacji, wygrał dwanaście wyścigów, i jako pierwszy, zdobył drugi tytuł mistrza serii Grand National. W 1954 roku wygrał Southern 500 i został pierwszym kierowcą, który dwukrotnie zwyciężał na owalu Darlington, ale tytuł powędrował w ręce regularniej jeżdzącego Lee Petty'ego. W kolejnym sezonie zamienił szczęśliwego Hudsona Hormeta na samochody Buick oraz Chevrolet.
Po poważnym wypadku na torze Charllote powrócił do ścigania się po sześciu miesiącach od tego wydarzenia. Udało mu się wygrać trzy wyścigi, w tym po raz trzeci na Darlington, i zajął piąte miejsce w mistrzostwach. W 1957 roku rozpoczął starty dla innego zespołu, Yunick, z którym wygrał jeden wyścig, a następnie przeszedł do Carl Kiekhaefer, pierwszego profesjonalnego zespołu wyścigowego w NASCAR. Ostatecznie jednak wrócił do prowadzenia własnego zespołu. Ukończył sezon na drugim miejscu z pięcioma zwycięstwami na koncie. W wypadku na torze w Shelby w Karolinie Północnej został poważnie ranny. W 1957 wystartował jeszcze w dwóch wyścigach, a w 1962 roku w jednym, po czym ostatecznie zakończył karierę.