thumb|220px|Klitajmestra budząca erynie (fragment malowidła wazowego na kraterze z IV wieku p.n.e.) Erynie (także Eumenidy; gr. Erinýes, gr. Eumenídes – „życzliwe”, łac. Furiae, Dirae) – w mitologii greckiej boginie i uosobienia zemsty (kary, gniewu) za wszelkie nieprawości, oraz wyrzutów sumienia.
Należały do najstarszych bóstw panteonu greckiego. Zrodziły się ze spadłej na Gaję (Ziemia) krwi wykastrowanego Uranosa (Niebo). Zamieszkiwały Ereb (Ciemności Podziemia). Ich rzymskimi odpowiedniczkami były furie. Ponieważ nie należało wymieniać ich imion, nazywano je również Eumenides („Łaskawymi”)Ajschylos, Eumenidy, passim, Semnaj („Czcigodnymi”)Pauzaniasz, Wędrówki po Helladzie, I 28, 6. lub Araj („Klątwami”)Ajschylos, Ofiarnice, w. 406..
W sztuce starożytnej Grecji najczęściej przedstawiano je jako uskrzydlone staruchy z wężami zamiast włosów i przekrwionymi oczami. W rękach trzymały pochodnie lub żmije, bądź też bicze nabijane ćwiekami z brązu.
Wymieniano imiennie trzy erynie: Alekto – (gr. Alēktṓ) – niestrudzona Tyzyfone – (gr. Tisiphónē) – mścicielka, wymierzająca karę (szczególnie prześladująca zabójców) Megajra – (gr.