Występuje to także w zbitkach spółgłoskowych > []: „blanc” > „branc”, „plana” > „prana”, „clau” > „crau”, „volar” > „vurà”, „plaça” > „praça”, „ungla” > „ungra”, „plena” > „prena”, Proces odwrotny w wygłosach: > [] (wpływ języka sardyńskiego): „port” > „polt”, „sard” > „saldu”, „persona” > „palsona”, „corda” > „colda”, „portal” > „pultal”, „Sardenya” > „Saldenya”, „parlar” > „pal·là”. Depalatalizacja spółgłosek bocznych i nosowych na końcu sylaby (wpływ języka sardyńskiego): > [], > []; np. ‘any’: w standardowym katalońskim [], w algherskim [], „any” > „an”, „fill” > „fil”, „vell” > „vel”, „cavall” > „caval” Elizja nagłosowych nieakcentowanych e i a po przyimku de: „d’anar” > „de ná”; „d’escola” > „de scòra”.
Morfologia i składnia Średniowieczne formy rodzajnika określonego: lo/los (pron. lu/lus) i la/les (pron. la/las) zamiast el/els, la/les. Czas przeszły prosty zastąpiony przez czas teraźniejszy dokonany (‘haver’ + imiesłów), (wpływ języka sardyńskiego). Czas przeszły niedokonany zachowuje archaiczne etymologiczne -V- we wszystkich koniugacjach: 1a -ava, 2a -iva, 3a -iva (zamiast współczesnych form bez -V- w I koniugacji: 1a z-ava, 2a -ia, 3a -ia)