„Problem z polityką kulturalną polega na tym, że z założenia dąży ona do stworzenia szerokiego grona odbiorców dla sztuki, która bazuje na doświadczeniach uprzywilejowanych grup danej społeczności. Uznaje się za pewnik, że kulturalne potrzeby wszystkich obywatelek i obywateli są podobne”Langsted, Jorn, ed. 1990. Strategies: Studies in Modern Polityka kulturalna. Aarhus University Press.. Celem demokracji kulturalnej jest jednak uwzględnienie bardziej demokratycznego (populistycznego) podejścia w definiowaniu i zapewnianiu możliwości kulturalnych. Polityka kulturalna przyczynia się do budowy kapitału kulturowego, który przejawiają się w językowych i kulturowych kompetencjach jednostek i może być konwertowany w kapitał społeczny i kapitał ekonomiczny. Ważne, by instytucje państwowe angażowały się w patronowanie kulturze, gdyż prywatni sponsorzy pozwalają sobie na dowolność i subiektywizm, podczas gdy państwowi mecenasowie mogą zostać pociągnięci do odpowiedzialności przed elektoratem za podjęte decyzje.