Cele polityki kulturalnej wiążą się z debatą nad dwoma sprzecznymi koncepcjami sztuki, mianowicie elityzmem i populizmem. Według zwolenników pierwszego podejścia (ważnych instytucji kulturalnych, krytyków, artystów i dobrze wykształconych warstw społeczeństwa) jakość estetyczna powinna być kryterium przy przyznawaniu subwencji państwowejDworkin, Ronald. 1985. “Can a Liberal State Support Art?” in A Matter of Principle. Cambridge: Harvard University Press. 221-233.. Przedstawiciele drugiej strony dyskusji opowiadają się za szerszą definicją sztuki, mniej tradycyjnym i bardziej pluralistycznym pojęciem wartości artystycznej i dążą do polityki różnorodności kulturalnej. Tym samym dają szansę nieprofesjonalistom i osobom spoza mainstreamu. Ponadto wspierają oni mało popularne sztuki, twórczość folkową, etniczną, kontrkulturęWyszomirski, Margaret J. 1982. “Controversies in Arts Policymaking.” in Public Policy and the Arts. eds. Kevin V. Mulcahy and C. Richard Swaim. Boulder: Westview Press.. Debata nad polityką kulturalną dotyczy kwestii, czy sztuki powinna być doskonała czy dostępna oraz czy rolą państwa jest pomaganie kulturze czy ją tworzenieCraik, Jennifer; McAllister, Libby;