I. Galicka, Kuria książęca na Mazowszu, w: Podług nieba i zwyczaju polskiego. Studia z historii architektury, sztuki i kultury ofiarowane Adamowi Miłobędzkiemu, Warszawa 1988, s. 136–139; A. Gieysztor, Rozbudowa Zamku za Janusza I Starszego, w: Zamek Królewski..., s. 25–36; A. Świechowska, Sprawozdanie z badań archeologicznych w Zamku Królewskim w Warszawie w 1971, w: Siedem wieków..., s. 41–62..
W 1426 roku w warszawskiej rezydencji książęcej gościł po raz pierwszy król polski i najwyższy książę litewski – Władysław Jagiełło. Do końca XV wieku w północnej części obszaru dworskiego, koło Kanonii powstał zespół budynków mieszkalnych zwany Dworem Mniejszym lub Ogródkiem (łac. Curia Minor). Tradycyjnie zajmowały go matki, żony i siostry książąt mazowieckich, pełniące często funkcje regentek. Przez stojące przy murze wschodnim łaźnię i kuchnię książęcą łączył się on gankiem z Domem (Dworem) WielkimA. Gąsiorowski, Itinerarium króla Władysława Jagiełły 1386-1434, Warszawa 1972, s. 83; A. Gieysztor, Zmierzch książąt mazowieckich, w: Zamek Królewski..., s. 36–44; A. Kąsinowski, Prace budowlane na Zamku Królewskim w Warszawie w świetle rachunków z lat 1569–1672, „Studia Warszawskie”, t. 20, Warszawa 1974, s. 65–68; Źródła do dziejów Zamku warszawskiego, wydał A. Wolff;