W swojej pracy korzystała głównie z opracowania wewnętrznego Anieli Drozdowskiej Przepisy tymczasowe katalogowania i inwentaryzacji zbiorów kartograficznych ("Biuletyn Geograficzny PAN Instytut Geografii", zeszyt 11, 1954) i zgodnie z jego wytycznymi podzieliła zasób według cech zewnętrznych na mapy ścienne (symbol A), atlasy i mapy oprawne (B) oraz mapy luźne (C), a także wydzieliła cztery formaty atlasów i map luźnych (numeracja rzymska I-IV, gdzie I oznaczał format najmniejszy); system ten, w którym sygnatura składała się z numeru porządkowego, dużej litery i cyfry rzymskiej, okazał się trwały. Kmiecikowa opracowała też szczegółowe katalogi – przedmiotowy, chronologiczny i autorów, wraz z uzupełniającymi katalogami osobowymi (drukarzy, sztycharzy, litografów, wydawców, nakładców, redaktorów, rysowników). Łącznie skatalogowała 1709 sygnatur: 597 sygnatur atlasów i 1112 sygnatur map. Wyniki swojej pracy przedstawiła na łamach "Rocznika Biblioteki PAN w Krakowie" w obszernych artykułach Katalog atlasów (XVI–XVIII w.) Biblioteki Polskiej Akademii Nauk w Krakowie (tom 5, 1961) i Katalog map XVI–XVIII w.