Urządzenia napędowe Siłownia okrętów typu Indefatigable była w zasadzie nieco mocniejszym powtórzeniem rozwiązań zastosowanych na poprzednim typie Invincible. W dwóch oddzielnych maszynowniach zainstalowane zostały dwa zespoły turbin parowych systemu , każdy składający się z turbiny wysokiego i niskiego ciśnienia. Napędzały one bezpośrednio cztery wały napędowe ze śrubami o średnicy 10 stóp 10 cali (ok. 3,30 m) dla wałów zewnętrznych i 10 stóp 3 cali (ok. 3,12 m) dla wewnętrznych. Śruby „Australii” miały większą powierzchnię roboczą łopat. Przy projektowanej mocy maszyn wynoszącej 43 000 shp dla pierwszego okrętu i 44 000 shp dla pozostałych, prędkość maksymalna miała wynosić 25 węzłów. Główną różnicą w porównaniu z poprzednikami był brak osobnych turbin marszowych, które okazały się niepraktyczne w zastosowaniu.
Parę do turbin dostarczało 31 (według jednego ze źródeł 32) kotłów wodnorurkowych typu Babcock & Wilcox umieszczonych w pięciu kotłowniach. Zapas paliwa wynosił 3170 ton węgla i 840 ton mazutu, co pozwalało przepłynąć maksymalnie 6690 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 10 węzłów.