Wodowanie „Indefatigable” nastąpiło 28 października 1909 roku, a zakończenie budowy w kwietniu 1911 roku. Odpowiednie daty dla „Australii” i „New Zealand” to 25 października 1911 i czerwiec 1913 roku oraz 1 lipca 1911 i listopad 1912 roku.
Opis konstrukcji Charakterystyka ogólna thumb|Sylwetka „Indefatigable” thumb|„Indefatigable” od rufy Długość całkowita krążowników liniowych typu Indefatigable wynosiła 179,8 m (między pionami 169,3 m, na konstrukcyjnej linii wodnej 179,3 m) a szerokość maksymalna 24,4 m. W przypadku „Indefatigable” wyporność konstrukcyjna wynosiła 18 470 ton angielskich (ts), a pełna 22 080 ts; dla dwóch pozostałych okrętów było to odpowiednio 18 500 ts i 22 110 ts. Średnie zanurzenie kadłubów osiągało 8,1 m.
Według projektu załoga każdego z krążowników miała liczyć po 790–800 oficerów, podoficerów i marynarzy (dla „Australii” jako okrętu flagowego przewidziano dodatkowe pomieszczenia dla 20 członków sztabu admiralskiego), w warunkach wojennych szybko wzrosła: podczas bitwy jutlandzkiej na „Indefatigable” zaokrętowanych było 1019 marynarzy i pięć osób cywilnych, liczba członków załogi „New Zealand” w 1919 roku wynosiła 853, zaś w 1921 – 1070, „Australii” w 1919 roku zaś 840.