Axentowicz stworzył charakterystyczny, rozpoznawalny kanon kobiecego piękna, który do dziś budzi zachwyt.

W jego portretach – zarówno typowych przedstawieniach pięknych kobiet, jak i tych wzbogaconych o elementy symboliczne – odnaleźć można zarówno cechy fin de siècle’owej dekadencji, jak i wpływy akademickiego malarstwa oraz romantycznej fascynacji folklorem. W szczególności artysta upodobał sobie tematykę huculską oraz krakowską, ukazując ludowych bohaterów z wyczuciem koloru, charakteru i atmosfery. Twórczość Axentowicza była sztuką portretu w pełnym tego słowa znaczeniu – odzwierciedlała emocje, typy społeczne, fantazję i duch epoki. Jego kobiece portrety pozostają świadectwem talentu w uchwyceniu piękna, wdzięku i siły kobiecej natury.

Zajmował się także grafiką ilustracyjną i projektowaniem plakatów wystaw. Był autorem projektu witraża dla katedry ormiańskiej we Lwowie (1895), który nie został zrealizowany. Był również współzałożycielem towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków w Krakowie oraz wiedeńskiej „Secesji” (Secession) i Stowarzyszenia Narodowego Sztuk Pięknych we Francji. W 1906 r. abp Józef Teodorowicz zaprosił Teodora Axentowicza i jego przyjaciela z Akademii, Józefa Mehoffera, do udziału w pracach nad renowacją katedry ormiańskiej we Lwowie. Propozycję poparł komitet przebudowy świątyni.