Forma ta jest charakterystyczna dla architektury birmańskiej.
Ze względu na stosowane typowe rozwiązania konstrukcyjne i styl, architekturę Paganu dzieli się na dwa okresy: wczesny i późny.
thumb|left|Świątynia Nanpaya (ok. 1060-1070).Przesłony na oknach
Okres wczesny (850-1120 po Chr.) Dominuje oś pozioma, uwagę zwraca szerokość budowli Budynki jednopiętrowe, oparte na planie otwartej przestrzeni Wnętrza przypominające jaskinie Słabe oświetlenie, okna z przesłonami Zarówno konstrukcja, jak i ornamenty wykazują wyraźnie wpływy indyjskie Przeważają półsklepienia i łuki półkoliste
thumb|Świątynia Htilominlo (1218).Dobrze oświetlone wnętrze, ostre pełne łuki z cegłami ułożonymi długimi bokami na zewnątrz
Okres późny (1120-1300 po Chr.) Silniejszy nacisk na oś pionową Pojawiają się świątynie dwupiętrowe, przy czym główna świątynia znajduje się na piętrze górnym Częsty plan z ceglanym rdzeniem, co wzmacniało konstrukcję i umożliwiało dodanie drugiego piętra Wnętrza lepiej oświetlone, okna bez przesłon Dominują sklepienia kolebkowe Kształt stup przypominający piramidę Świątynie (Shwekunchar, Payangazu) i stupy (Dhammayazika) na planie pięciokąta
thumb|left|Świątynia Ananda (1105).Sceny z życia Buddy – dominuje jego postać, narracja zepchnięta na przednią ścianę piedestału