Spotyka się dwie odmiany tego układu: stupa może spoczywać bezpośrednio na najwyższym z tarasów lub też na najwyższym tarasie może stać wieża (wimana) o wypukłych ścianach, a dopiero na niej stupaTo rozwiązanie architektoniczne inspirowane było wimanami hinduistycznych świątyń północnych Indii, a do Baganu dotarło za pośrednictwem Pyu, którzy zamieszkiwali ten teren przed Birmańczykami [Raezer 2013: loc. 160].. Drugie z tych rozwiązań jest spotykane w Paganie częściej.
Świątynie otaczane były murami, których praktycznym zastosowaniem była ochrona przed pożarami. Pod koniec XII wieku zaczęto wznosić większe, dwupiętrowe świątynie, takie jak Thatbyinnyu i Sulamani (1183). Największą ze świątyń jest Dhammayangyi – chociaż nie ma ona dwóch pięter, to posiada kilka tarasów na dachu.
Stupy (nazywane też w Birmie pagodami – birm. paya) nie zawierają wewnętrznej przestrzeni dostępnej dla wiernych – ich rolą jest przechowywanie relikwii, takich jak fragmenty kości Buddy, czy też jego wizerunki sporządzone z drogocennych materiałów. Umieszczone na stupach inskrypcje bardzo rzadko określają, jakie konkretnie relikwie są w nich zawarte. Chociaż stupy mogą posiadać różne kształty, największe z nich, jak na przykład Szwezigon, mają formę dzwonu.