W 1912 roku Archiwum Namiestnictwa Galicyjskiego przekształcono w Archiwum Państwowe. W grudniu 1918 roku dyrektor archiwum Eugeniusz Barwiński zwrócił się do MWRiOP o przejęcie archiwum we Lwowie pod zarząd archiwalny w Warszawie. 1 października 1919 roku archiwum lwowskie zostało włączone do sieci archiwów państwowych - jako Archiwum Ziemskie we Lwowie. W 1933 roku po śmieci Oswalda Balzera dyrektora Archiwum Ziemskiego - zasób Archiwum Ziemskiego włączono do Archiwum Państwowego we Lwowie. Jednym z długoletnich tutejszych archiwistów był Karol Maleczyński.
W 1939 roku, po agresji ZSRR na Polskę aneksji Lwowa do ZSRR, archiwum lwowskie (po utworzeniu we Lwowie w listopadzie 1939 Centralnego Archiwum Akt Dawnych) znalazło się w gestii archiwistów USRR, a po 1991 niepodległej Ukrainy, zgodnie z zasadą terytorialności (pertynencji) zasobów archiwalnych"W międzynarodowej doktrynie prawnej ustaliła się zasada, że wszelkie dokumenty i archiwalia ze zbiorów publicznych są nieodwołalnie związane z ziemią, na której powstały i której tym samym dotyczą. Narodowość osób wytwarzających te archiwalia nie ma nic do rzeczy. Poparcie Polski dla zasady terytorialnej przynależności archiwaliów nie jest koniunkturalnie związane z faktem, że w granicach Polski znalazły się ziemie zachodnie i północne.