Wirusowe zapalenie wątroby Szacuje się, że wśród chorych na hemofilię urodzonych przed rokiem 1991, odsetek zakażeń HCV w Polsce mógł wynosić od 50% do nawet 80%. Było to spowodowane m.in. transfuzjami krwi, podawaniem osocza oraz podawaniem nieprzebadanych preparatów krwiopochodnych, które były głównymi źródłami zakażeń. Do 1991 r. u dawców krwi w Polsce nie badano markerów zakażenia wirusem HCV, dlatego każdy chory na hemofilię, który otrzymywał transfuzje krwi, krioprecypitatu lub FFP przed 1991 r. był zagrożony zakażeniem tym wirusem. Po wprowadzeniu w 1991 roku badań przesiewowych krwi na obecność wirusa HCV, odsetek zakażeń wśród chorych na hemofilię drastycznie spadł.
Wpływ na tę poprawę miały także między innymi: badania przesiewowe dawców krwi na obecność markerów HBV, HCV i HIV, zastąpienie świeżo mrożonego osocza i krioprecypitatu przez liofilizowane koncentraty czynników krzepnięcia poddawane procedurom inaktywacji wirusów, stosowanie nowoczesnych i bezpieczniejszych metod leczenia, np. rekombinowanych koncentratów czynników krzepnięcia, wdrażanie programów profilaktycznych, m.in. szczepień przeciwko wirusowi zapalenia wątroby typu B (HBV), zwiększenie dostępu do nowoczesnych terapii przeciwwirusowych w przypadku zakażenia HCV. W XXI w.