Bitwa pod Wagram – jedna z największych bitew w kampaniach napoleońskich, stoczona 5–6 lipca 1809 wokół wyspy Lobau na Dunaju i w pobliżu wsi Wagram, 15 km na północny wschód od Wiednia.
W bitwie wojska francuskie pod dowództwem cesarza Napoleona Bonaparte pokonały wojska austriackie dowodzone przez arcyksięcia Karola Ludwika Habsburga; kluczową rolę w batalii odegrała artyleria.
Sytuacja strategiczna Po dwudniowej bitwie pod Aspern-Essling, Napoleon wiedział że musi wezwać posiłki aby spróbować ponownie zaatakować. Wezwał on armię Dalmacką marszałka Marmonta (XI korpus), armię Włoch swojego pasierba Eugeniusz de Beauharnais oraz IX korpus Saski pod dowództwem marsz. Bernadotte. Arcyksiążę Karol również wezwał posiłki w postaci kilku dywizji swojego brata Jana. Napoleon dodatkowo zebrał dużo więcej saperów i pod koniec czerwca zaczął budować mosty na wyspę Lobau.
Pierwszy dzień bitwy thumb|Biwak ułanów polskich pod Wagram – January Suchodolski