w związku z tym szybko zyskała ogromną popularność mimo faktu, że treściowo nie wyróżniała się spośród wielu powstających w tym okresie tomów homilii. W społeczeństwie dzieło było potocznie znane jako Sofronije, od imienia zakonnego autora. Duchowny nawiązał również kontakt z dyplomatami carskimi, którzy uznali go za przedstawiciela wszystkich Bułgarów; bezskutecznie podejmował rozmowy na rzecz oderwania ziem bułgarskich od Turcji i ich inkorporacji przez prawosławne Imperium Rosyjskie.

Około 1805 Sofroniusz napisał swoją autobiografię, zatytułowaną Żywot i cierpienia grzesznego Sofroniusza (w innym przekładzie tytułu: Żywot i męka..., oryg. Житие и страдания грешнаго Софрония), którą częściowo oparł na schemacie średniowiecznych żywotów świętych, rezygnując jednak z patetycznego tonu i w barwny sposób prowadząc narrację. Całość napisał prostym, ludowym językiem. W Bukareszcie pozostał aż do śmierci. Zmarł 22 (lub 23) września 1813 po dwumiesięcznej chorobie. Miejsce jego pochówku nie jest znane. Przyjmuje się jednak, że jako opat rumuńskiego klasztoru Markuca, został pochowany w klasztorze Şerban Voda, położonym ok.