Zgodnie ze specyfikacją wymagano, aby nowa konstrukcja była zdolna do przechwycenia w możliwie najkrótszym czasie nieprzyjacielskiej maszyny lecącej na wysokości 6000 metrów z prędkością 240 km/h. Tym razem Gloster nie wystawił do konkursu żadnego samolotu, a zwycięzcą rywalizacji został Hawker Fury. Dla Follanda stało się jasne, że kontynuowanie linii rozwojowej Grebe/Gamecock/Goldfinch jest ślepą uliczką i potrzebna jest całkowicie nowa konstrukcja.
Gloster SS.18 W styczniu 1929 roku w powietrze wzniósł się nowy myśliwiec Glostera oznaczony jako SS.18. Była to całkowicie nowa konstrukcja charakteryzująca się dopracowanym kształtem aerodynamicznym, co istotnie wpłynęło na parametry lotu. Jedyną niewiadomą był rodzaj zastosowanej jednostki napędowej. Początkowo samolot napędzany był 450-konnym silnikiem Bristol Mercury IIA. Jednostka napędowa była na wczesnym etapie opracowywania i dość szybko wymieniono ją na zdecydowanie bardziej niezawodny silnik o mocy 480 koni. Tak zmodernizowana maszyna otrzymała oznaczenie SS.18A. Jupiter był większy niż Mercury, co negatywnie wpłynęło na charakterystyką aerodynamiczną samolotu.