Kolejna zmiana, tym razem na 560-konny silnik Armstrong Siddeley Panther III pozwoliło maszynie przekroczyć prędkość 300 km/h, ale samolot charakteryzował się bardzo długim startem i lądowaniem.
Gloster SS.19 W 1930 roku Air Ministry wydało kolejną specyfikację F.7/30 opisującą warunki, jakie musi spełniać kolejny nowy myśliwiec. Wymagania stawiane przed nowym samolotem były niezwykle wysokie. Maszyna miała latać z prędkością większą niż 400 km/h, posiadać silne uzbrojenie składające się z czterech karabinów maszynowych, zapewniać pilotowi doskonałą widoczność z kabiny, mieć małą prędkość lądowania, posiadać radiostację i możliwość lotów w dzień i w nocy. Główną nowością był jednak wymóg dotyczący zastosowanego silnika. Air Ministry zażądało, aby jednostką napędową był silnik Rolls-Royce Goshawk z wyparnym systemem chłodzenia. Pomimo tego, że do rywalizacji stanęło osiem firm przedstawiając aż dwanaście projektów, to żaden z nich nie został zaakceptowany. Należało czekać aż do 1934 roku, kiedy to w powietrze wzniósł się Gloster Gladiator, który został zaakceptowany przez RAF w ramach specyfikacji F.7/30. Nim jednak do tego doszło, należało znaleźć rozwiązanie zastępcze. W tym właśnie momencie swoją szansę dostrzegł Folland ze swoim myśliwcem SS.18.