W tym czasie ponownie był on napędzany silnikiem Bristol Jupiter VIIF, a sam samolot otrzymał nowe oznaczenie SS.19. Maszyna posiadała aż sześć karabinów maszynowych: dwa kadłubowe oraz cztery zamontowane na zastrzałach skrzydeł. Aby zwiększyć prędkość samolotu Folland usunął karabiny skrzydłowe oraz dodał owiewki na koła główne oraz kółko ogonowe. Tak zmodyfikowana konstrukcja otrzymała oznaczenie SS.19A. Na początku 1933 roku silnik Jupiter zastąpiono lekkim, 536-konnym silnikiem Bristol Mercury VIS. Po zmianie samolot oznaczono jako SS.19B. Po wielokrotnych modernizacjach i poszukiwaniach optymalnych rozwiązań, konstrukcja SS.19B została zaakceptowana przez RAF jako samolot myśliwski spełniający oczekiwania sił powietrznych. Pomimo tego, że prędkość maszyny nadal nie była doskonała, to jednak SS.19B mógł się poszczycić bardzo dobrą prędkością wznoszenia i wysokim pułapem lotu. Aby spełnić wymogi formalne, Air Ministry we wrześniu 1933 roku wydało specyfikację F.24/33, która nie była niczym innym, jak tylko charakterystyką techniczną samolotu SS.19B. Stał się on prototypem nowego myśliwca oznaczonego jako Gloster Gauntlet. We wrześniu 1933 roku zamówiono 24 egzemplarze nowej maszyny.