Luter nigdy już nie zaufał Agricoli, ten natomiast uważał się za wiernego sprawie, którą Luter porzucił.
W późniejszym okresie Agricola stał się nadwornym kaznodzieją księcia Joachima II Hektora, na którego wywierał coraz większy wpływ. Kiedy związek szmalkaldzki podjął działania zbrojne przeciwko cesarzowi, Agricola atakował go w swych kazaniach i składał dziękczynienie za zwycięstwo pod Mühlbergiem, jakby nie dostrzegał niebezpieczeństwa dla ewangelicyzmu. Brał udział w przygotowywaniu Interim augsburskiego i podjął skazaną na porażkę próbę przekonania protestantów do zaakceptowania dokumentu. Zraził tym ewangelików, później jednak próbował udowodnić, że jest luteraninem, podejmując spór z Andreasem Osiandrem. Sprzeciwiał się nauce filipistów w kwestii konieczności dobrych uczynków. Zmarł w 1566 roku z powodu epidemii.
Przypisy
Bibliografia G. Kawerau: Agricola, Johann. W: New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge, t. I. Grand Rapids: Baker Book House, 1950, ss. 91–92.
Linki zewnętrzne Johannes Agricola, Drey Sermon vnd Predige... w bibliotece Polona
Kategoria:Działacze reformacyjni Kategoria:Niemieccy teolodzy protestanccy Kategoria:Urodzeni w 1494 Kategoria:Zmarli w 1566