Po wygaśnięciu dynastii Habsburgów w Hiszpanii i przejęciu władzy przez Burbonów dwór madrycki zarzucił ten system „wielokrotnego protektoratu” i wyznaczał już tylko jednego protektora dla całej HiszpaniiZob. kolejne wydania Annuario Pontificio z XVIII wieku, gdzie są wymieniani jedynie protektorzy „królestwa Hiszpanii”, zawsze po jednym naraz.. thumb|left|200px|Ippolito d’Este, kardynał protektor Francji w latach 1548–1572
W XVIII wieku swoich protektorów utrzymywały królestwa Hiszpanii, Francji, Portugalii, Polski, Sardynii oraz Obojga Sycylii, jak również dwór cesarski w Wiedniu (formalnie dwa – dla Austrii i dla Niemiec, w praktyce jeden). W tym też okresie nastąpił spadek politycznego znaczenia tej instytucji, czego dowodzą długotrwałe niekiedy wakaty, np. Hiszpania po roku 1760 w ogóle zaprzestała wyznaczania oficjalnego protektoraZob. kolejne wydania Annuario Pontificio z tego okresu.. Okres wojen napoleońskich przyniósł faktyczny kres instytucji kardynała protektora korony. Próby jej rewitalizacji w XIX wieku, kiedy sporadycznie wyznaczano jeszcze protektorów dla cesarstwa Austrii i królestwa Portugalii, okazały się nietrwałe. Ostatnim protektorem tego rodzaju był Vincenzo Vannutelli (zm. 1930), protektor królestwa Portugalii od 1891Wodka, s. 1..